Kiedy wiosna daje o sobie znać swoimi delikatnymi zapachami, to idealny moment, aby przygotować pan de mei, typowy wypiek z Lombardii, który ucieleśnia słodycz kwitnącej natury. Ten pyszny produkt piekarniczy, charakteryzujący się miękką i lekką konsystencją, wyróżnia się niepowtarzalnym aromatem kwiatów bzu, które nadają mu unikalny i otulający kwiatowy akcent. Jego przygotowanie zaczyna się od starannego wymieszania trzech różnych mąk, z których każda odgrywa kluczową rolę w równowadze przepisu, tworząc idealną bazę dla ciasta. Wyrastanie, które odbywa się w ciepłym i przytulnym otoczeniu, pozwala drożdżom na rozwinięcie odpowiedniej lekkości, przekształcając kulę ciasta w złociste i pachnące bułeczki. Tradycyjnie pan de mei jest spożywane podczas wiosennych świąt lub jako słodkie śniadanie, ale jego wszechstronność sprawia, że jest idealne również na podwieczorek z przyjaciółmi lub na słodką przerwę w ciągu dnia. W niektórych lokalnych wariantach można dodać składniki takie jak skórka cytrynowa czy kawałki czekolady, co dodatkowo wzbogaca smak i tradycję. Ten lombardzki wypiek jest prawdziwym symbolem wspólnoty, idealnym do podania w szczególnych okazjach lub po prostu do dzielenia się z rodziną, w towarzystwie dobrej herbaty lub szklanki mleka. Przygotowanie pan de mei to zaproszenie do odkrywania autentycznych smaków tradycji, słodkości, która dzięki swojej prostocie i szczerości zawsze potrafi zjednoczyć wszystkich.

Wymieszać i przesiać trzy rodzaje mąki, dodać kwiaty, sól, cukier, jajka i masło. Połączyć drożdże rozpuszczone w odrobinie ciepłego mleka. Dobrze wyrobić ciasto, uformować kulę, umieścić ją w misce przykrytej ściereczką i pozostawić do wyrośnięcia na godzinę w ciepłym miejscu. Następnie z ciasta uformować małe bułeczki lekko spłaszczone, o średnicy około dziesięciu centymetrów, i ułożyć je na blasze do pieczenia w odpowiednich odstępach. Posypać odrobiną cukru waniliowego i piec w gorącym piekarniku (190 °C) przez pół godziny.
Oznacza "chleb proso", ale nazywany jest także "paniga" (od bzu). Od XVIII wieku mąka proso jest zastępowana mąką kukurydzianą. Istnieje wiele wariantów dotyczących drożdży i formuły ciasta kruchego. Użycie drożdży jest stosunkowo nowe. Ten wypiek jest popularny w całej Lombardii i w lokalnych wariantach nosi różne nazwy: "sbrisolona" mantoviana, "torta di polenta" w rejonie Varese, "melegòt" z Cremony itd.